11:23 π.μ.

Μαθητικές ΠαρελάσεΙς. Ένας ιστορικός αναχρονισμός;

Αναρτήθηκε από Εφημερίδα Κρουά - Κρουά |




Τον τελευταίο καιρό, γινόμαστε μάρτυρες μιάς προσπάθεια ιστορικής διαστρέβλωσης για το πότε ξεκίνησαν οι μαθητικές παρελάσεις στην Ελλάδα. Διατυπώνεται ο ανιστόρητος ισχυρισμός ότι τις καθιέρωσε η δικτατορία Μεταξά το 1936, άρα αποπνέουν … συντηρητισμό και μιλιταρισμό και συνεπώς πρέπει να καταργηθούν(!). Όμως, και εδώ η «προοδευτικότητα» πιάνεται αδιάβαστη.
Ιστορική διαδρομή
Στην Ελλάδα, κατά την αρχαιότητα, υπήρχαν εορτασμοί με πομπές στις οποίες συμμετείχαν κυρίως νέοι και νέες. Υπάρχουν επίσης, μαρτυρίες για Ολυμπιονίκες που έκαναν παρέλαση σε λαμπρά άρματα από τη μια άκρη της πόλης στην άλλη. Επιπλέον, έχουμε και επιθεωρήσεις στρατιωτικών αγημάτων, όπως αναφέρεται π.χ στην «Κύρου Ανάβαση». Την ιδέα αυτή την πήραν οι Ρωμαίοι και της έδωσαν τον χαρακτήρα του θριάμβου. 
Στη νεότερη εποχή έχουμε  παράδοση των μαθητικών παρελάσεων που οι ρίζες της φθάνουν στον προ-προηγούμενο αιώνα. Οι πρώτοι που παρήλαυναν σε στιγμές εθνικής κινητοποίησης ήταν οι φοιτητές. Στην εφημερίδα «ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ»της 27/3/1884 υπάρχει εκτενής αναφορά για παρέλαση και λαμπαδηδρομίες μαθητών και φοιτητών όχι μόνο στην Αθήνα, αλλά και σε πολλές πόλεις της Ελλάδος, όπως στη άρτι απελευθερωθείσα πόλη της Λάρισας.
 Στην εφημερίδα «ΕΜΠΡΟΣ» της 26ης Μαρτίου 1899, διαβάζουμε για την πρώτη επίσημη παρέλαση μαθητών: «Μετά την δοξολογίαν τα παρατεταγμένα σώματα παρήλασαν με την μουσικήν επικεφαλής δια της οδού Σταδίου. Ιδιαιτέραν αίσθησιν έκαμεν η πρώτην φοράν εφέτος γενομένη παρέλασις των μαθητών των νομαρχιακών σχολείων Αττικής κατά τετράδες βαινόντων με την ελληνικήν σημαίαν εμπρός. Οι μικροί μαθητές με κανονικότατον βάδισμα έψαλλον πατριωτικά άσματα μεταδίδοντα παντού την συγκίνησιν και τον ενθουσιασμόν».  
Επιπλέον, όπως αναφέρει ο καθηγητής Κων. Βακαλόπουλος στο βιβλίο του «Θράκη» (Εκδόσεις Αφοί Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη 2000), οι μαθητές των ελληνικών σχολείων παρήλαυναν στην Αδριανούπολη κατά τα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνος, δηλαδή επί Οθωμανών. Μία τέτοια παρέλαση που έλαβε χώρα το 1911 περιγράφει και ο Σμυρναίος ιστορικός και πολιτικός Χρήστος Σολομωνίδης στο βιβλίο του «Χρυσόστομος Σμύρνης». Συγκεκριμένα αναφέρεται σε παρέλαση μαθητών κατά τα εγκαίνια του νέου σταδίου του Πανιωνίου. 
Επίσης ο Κρητικός Μακεδονομάχος Γεώργιος Δικώνυμος- Μακρής, ο οποίος μετείχε ως εθελοντής στους Βαλκανικούς Πολέμους, περιγράφει στα Απομνημονεύματά του («Απομνημονεύματα Γεωργίου Δικώνυμου- Μακρή», σειρά «Αρχείο Μακεδονικού Αγώνα Πηνελόπης Δέλτα», εκδ. ΙΜΧΑ, Θεσσαλονίκη 1984») ότι κατά την απελευθέρωση της Σιάτιστας το 1912 παρήλασαν οι μαθητές με σημαίες και λάβαρα. Κατά τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου του 1914, διαπιστώνουμε από την εφημερίδα «ΕΜΠΡΟΣ» (26/3/1914) πως οι μαθητές των σχολείων του Πειραιά προσήλθαν συντεταγμένοι στη δοξολογία, κρατώντας ταινίες γαλανόλευκες. 
Στο Άργος οι μαθητές συμμετείχαν σε πομπή λαμπαδηφορίας άδοντας πατριωτικά τραγούδια. Λαμπαδηφορία έγινε, επίσης, στη Λάρισα με τη συμμετοχή των σχολείων και του στρατού. Στην Κέρκυρα οι μαθητές όλων των σχολείων προσήλθαν το πρωί στη δοξολογία, ενώ «την νύκτα εγένετο λαμπρά παρέλασις προ των Ανακτόρων και δια των κεντρικοτέρων οδών, των στρατιωτικών λαμπαδηφορούντων, των δε μαθητών του Γυμνασίου μετά ανηρτημένων φανών τη συνοδεία της μουσικής Ρομποτή έψαλλον το εμπνευσμένο εμβατήριο ‘’Ήπειρος’’».
Τα σχολεία εμφανίστηκαν συντεταγμένα στην εθνική εορτή της 25ης Μαρτίου 1924, ημέρα που συνέπιπτε με την ανακήρυξη της Δημοκρατίας. Τα επόμενα χρόνια αναφέρονται πρόσκοποι και μαθητές στρατιωτικών σχολών που πλαισιώνουν τη στρατιωτική παρέλαση. Το 1926 στην Αθήνα ο εορτασμός έγινε στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Σύμφωνα με την εφημερίδα «ΕΜΠΡΟΣ» της 26ης Μαρτίου, υπήρξε πρωτοφανής συρροή πλήθους: «Προ του Σταδίου είχε παραταχθεί τάγμα του 1ου Συντάγματος και άνδρες της αστυνομίας πόλεων. Μέχρι τις 10:30 είχε τελειώσει η προσέλευσις των σχολείων, των προσκόπων, των μαθητριών, των Λυκείων, κτλ». Μετά την προσέλευση των επισήμων σχηματίστηκε εκκλησιαστική πομπή και τελέστηκε η δοξολογία».                       
Tο 1932 στην Αθήνα τα σχολεία συμμετέχουν μαζί με τους προσκόπους, τη «φρουρά της πόλης» σε παρέλαση ενώπιον επισήμων στον Άγνωστο Στρατιώτη. Η παρέλαση αυτή αποτελεί το επιστέγασμα των άοκνων προσπαθειών του κορυφαίου της αθλητικής επιστήμης Ι.Χρυσάφη, για την αναβάθμιση της Γυμναστικής στα σχολεία, με την προαγωγή του διδασκαλείου γυμναστικής σε ανώτερο εκπαιδευτικό ίδρυμα, την ψήφιση των νόμων 4371/1929 και 5620/1932 και τελικά την ίδρυση της Γυμναστικής Ακαδημία.





Εφημερίδα «Εμπρός» της 26η Μαρτίου 1899.

«Μεταξικό κατασκεύασμα;»
Στις 25 Μαρτίου 1936-πριν την επιβολή του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου– η μαθητική παρέλαση παίρνει χαρακτήρα επίσημο και συμπληρωματικό ως προς τη στρατιωτική. «Πρώτον παρήλασαν τα σχολεία, ακολουθούμενοι από παλαιούς πολεμιστές», διαβάζουμε στο «ΈΘΝΟΣ» της 26.3.36.Και στην Κύπρο οι μαθητικές παρελάσεις των Ελληνοπαίδων θεσμοθετήθηκαν πολύ πριν από το 1936, δηλαδή επί Βρετανικής διοικήσεως (εφημερίδα ΣΗΜΕΡΙΝΗ της Λευκωσίας 30-10-2006). Ένα θεσμό του Ελληνικού Σχολείου, τον οποίο ανέχθηκαν οι Οθωμανοί και Βρετανοί κατακτητές, θέλουν σήμερα να καταργήσουν οι Έλληνες … «προοδευτικοί». 
Με τις μαθητικές παρελάσεις φέρνουμε στην σκέψη μας την 17χρονη Παναγιώτα Σταθοπούλου, που εκτελέσθηκε εν ψυχρώ από γερμανικό άρμα τον Ιούλιο του 1943 στην Αθήνα, επειδή διαδήλωνε με την ελληνική σημαία στα χέρια της. Και φυσικά δεν ξεχνούμε τον πρωταγωνιστικό ρόλο των μαθητών και μαθητριών στον Κυπριακό Αγώνα του 1955- 59 με χαρακτηριστικές περιπτώσεις τον Πετράκη Γιάλλουρο, σημαιοφόρο του Λυκείου Αμμοχώστου, τον οποίο Άγγλοι στρατιώτες πυροβόλησαν εν ψυχρώ και σκότωσαν επειδή παρήλαυνε ζητώντας την Ένωση και βέβαια τον απαγχονισμό του 18χρονου μαθητή Ευαγόρα Παλληκαρίδη
Αυτούς όλους τους αγώνες τιμούν οι νέοι μας όταν παρελαύνουν. Και είναι σαν να καταθέτουν αιώνιο στεφάνι στους συνομηλίκους τους των παλαιοτέρων εποχών και των συνεχών αγώνων.
Αυτά για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας.
Συμβολισμός και συλλογική ταυτότητα
Όμως, το ερώτημα παραμένει: τι ακριβώς συμβολίζουν οι παρελάσεις;
Όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά ο κ. Παναγιώτης Ήφαιστος, καθηγητής στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου: «Οι μαθητικές παρελάσεις είναι μέρος της παιδευτικής διαδικασίας δημιουργίας ελευθέρων ανθρώπων. Κι αυτό, επειδή σφυρηλατούν τη μνήμη, σμιλεύουν τις συνειδήσεις και διαμορφώνουν τις συλλογικές ταυτότητες που στηρίζουν τους συλλογικούς προσανατολισμούς μιας κοινωνίας.      

 Οι συλλογικές ταυτότητες είναι το θεμέλιο της οντολογικού περιεχομένου συλλογικής ελευθερίας μιας κοινωνίας και η καλλιέργειά της στους νέους συνιστά κατάκτηση πολιτισμού.                                                                                    Δεν πρέπει να ξεχνούμε πως οι σημερινές πολιτικά ελεύθερες κοινωνίες είναι οι νικήτριες μιας αδυσώπητης διαπάλης μεταξύ των αξιώσεων συλλογικής ελευθερίας των διακριτών κοινωνιών του πλανήτη και των αξιώσεων για κυριαρχία των βαρβάρων ηγεμονισμών».                                                        Με αυτή την ιστορικά ακαταμάχητη λογική και την πίστη στο έθνος-κράτος, την ενσάρκωση της συλλογικής ελευθερίας των διακριτών κοινωνιών, ευοδώνεται καθημερινά η συλλογική ελευθερία ενάντια στον ηγεμονισμό-παγκοσμιοποίηση που ιστορικά επιχειρούσε και συνεχίζει να επιχειρεί να πολτοποιήσει  τις διαφορετικές φυλετικές διαδρομές σε όλο τον κόσμο.  



Στην περίπτωση των μαθητικών παρελάσεων μιας μη ηγεμονικής χώρας, δηλαδή μιας χώρας η οποία δεν επιβουλεύεται τη συλλογική ελευθερία άλλων λαών, οι νεολαίοι εκπαιδεύονται να είναι ελεύθεροι. Οι παρελάσεις των μαθητών, που θυμίζουν τους αγώνες ελευθερίας της οικείας κοινωνίας, είναι η καλλιέργειά τους κατά του ηγεμονισμού-παγκοσμιοποίησης και υπέρ της οντολογικού περιεχομένου αξίωσης της πραγματικής ελευθερίας.                                          Οι εθνικές επέτειοι αποτελούν κορυφαία στιγμή δημόσιου εορτασμού της κοινότητας των ανθρώπων που κατοικούν σ’ έναν τόπο και που συνδέονται μεταξύ τους με κοινούς φυλετικούς, θρησκευτικούς, πολιτιστικούς και κοινωνικούς δεσμούς. Όταν μια χώρα γιορτάζει την εθνική της ανεξαρτησία, εκδηλώνει δημόσια το συναισθηματικό δέσιμο μεταξύ των μελών της κοινότητας και με τον τόπο στον οποίο γεννήθηκαν, ζούν, αγωνίζονται και αγαπούν. H σημαιοφορία αλλά και η χρήση γενικότερα όλων των εθνικών συμβόλων αποτελούν μέσα εκδήλωσης, πανηγυρικής ανάδειξης και εορτασμού αυτής ακριβώς της μεταφυσικής διαχρονικής επένδυσης στην έννοια της κοινότητας και στην ιστορία της .Της  ιστορίας που δεν είναι παρά ένας ατελείωτος διάλογος ανάμεσα στο παρελθόν και στο παρόν, μίας ζώσας και διαρκώς παρούσας διαχρονικότητας.
Σήμερα, παρ’ όλο που –δυστυχώς-η ιστορική μας γνώση συρρικνώνεται, η συμβολική δύναμη των επετείων παραμένει αμείωτη. Επειδή για όλους, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης, η σημαία συμβόλιζε και συμβολίζει το «ανήκειν» στην ίδια εθνική κοινότητα. Και σήμερα είναι εμφανές πλέον, ότι όσοι, οργανωμένα και μεθοδικά, επιτίθενται στα συστατικά στοιχεία της Εθνικής μας ιδιοσυστασίας σ’αυτό ακριβώς στοχεύουν: την Εθνική μας ταυτότητα
Προς το παρόν αποτελούν μία ενοχλητική μειοψηφία. Όπως εκκωφαντικά καταδεικνύεται σε έρευνα της Public Issue για λογαριασμό του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΙ, το 85% των Ελλήνων συμφωνούν με τον εορτασμό των Εθνικών εορτών με μαθητικές παρελάσεις, ποσοστό που ανέρχεται στο 95% όσων εκκλησιάζονται. Θα τους επιτρέψουμε όμως να επενδύουν στη δύναμη του χρόνου;
Κώστας Βαϊούλης

11:42 π.μ.

Η αβάσταχτη ελαφρότητα ενός Πρωθυπουργού

Αναρτήθηκε από Εφημερίδα Κρουά - Κρουά |




Η αβάσταχτη ελαφρότητα ενός Πρωθυπουργού

Τίποτα δεν θα μπορούσε να αποδώσει ακριβέστερα τη σοβαροφανή αμορφωσιά, την καφενόβια φρασεολογία και την παρεΐστικη νοοτροπία που δίνουν τον τόνο και σηματοδοτούν την κατάντια της χώρας, από το να έχει έναν άνθρωπο σαν τον Τσίπρα να την εκπροσωπεί διεθνώς.

Πηγαίνει σε συναντήσεις κορυφής με άλλους ηγέτες χωρίς γραβάτα, σα να επισκέπτεται κομματική εκδήλωση, δεξίωση βάπτισης ή δείπνο φιλικού ζευγαριού.
Αδυνατεί να κάνει τις απαραίτητες διακρίσεις μεταξύ κοινωνικών συμφραζομένων (social contexts) και την ανάγκη που προκύπτει για διαφορετική ενδυμασία.

Δεν καταλαβαίνει ο κακόμοιρος ότι (και) το ρούχο σηματοδοτεί – δεν τους τα έμαθαν ποτέ στην ΚΝΕ αυτά, ενώ η «πολιτική επανάσταση» του Μάο, που τόσο θαύμαζε εκ τους ασφαλούς, του δίδαξε ότι η γραβάτα είναι αστική πολυτέλεια.                                                                   
(Οι «ταξικές» του αντιλήψεις δεν τον αποτρέπουν να στέλνει τα παιδιά του στο ακριβότερο ιδιωτικό σχολείο της χώρας, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία).
Ανοίγει το στόμα του να μιλήσει αγγλικά και ντρέπεσαι για λογαριασμό του – πρόκειται για εκείνο το συναίσθημα ντροπής (embarrassment για την ακρίβεια) που νοιώθεις όταν ένας στενός συγγενής σου είναι μισομεθυσμένος ή πέρδεται σε μια κοινωνική εκδήλωση.
Ο αμοραλιστής εαυτός του δεν φαίνεται μόνο από τα αναρίθμητα ψέματα που έχει πει και την ασύστολη δημαγωγία του, αλλά και από την απουσία του αισθήματος ντροπής. (Η βίωση της ντροπής δηλώνει άτομο με στοιχειώδη ηθική συγκρότηση, λένε οι ηθικοί φιλόσοφοι).                                                                                                                                       Ο Τσίπρας δεν δείχνει να έχει μάθει να βιώνει αυτό το συναίσθημα (πρόκειται για ένα «bourgeois feeling»), γι’ αυτό και δεν κοκκινίζει ούτε, έστω, αυτοσαρκάζεται, όπως θα κάναμε οι περισσότεροι αν λέγαμε το απίστευτο «we have eaten the camel, now we must eat the queue». Δεν γνωρίζουμε την οικογενειακή ανατροφή του, αλλά η πολιτική αγωγή του δεν έχει καλλιεργήσει τέτοιου είδους συναισθηματική ευφυία.

Δεν απέκτησε τη μετα-γνωστική (meta-cognitive) ικανότητα να ξέρει ότι δεν ξέρει. Επιμένει να συνδιαλέγεται στα αγγλικά σε διεθνείς εκδηλώσεις, χωρίς να τον ενοχλεί η αυτο-γελοιοποίησή του, αν και, ομολογουμένως, παρέχει πολύτιμο παιδαγωγικό υλικό σε δασκάλους και γονιούς. (Οταν θέλω να πειράξω τις κόρες μου για τα Αγγλικά τους, με την προσδοκία ότι θα φιλοτιμηθούν να τα βελτιώσουν, τους λέω «ελάτε τώρα, αυτά είναι αγγλικά Τσίπρα, μπορείτε πολύ καλύτερα». Σε ευχαριστώ Αλέξη.).

Η συναισθηματική ακηδία του δεν παράγει έπαρση αλλά, εδώ είναι το ενδιαφέρον, συνοδεύεται με εκείνη τη γλώσσα του σώματος που προδίδει είτε υπερβολική χαλαρότητα (ελαφρά πλήξη και αδιαφορία – π.χ. συνάντηση με τον Ομπάμα), είτε το διαρκές χαμόγελο του ανθρώπου που θέλει να αρέσει στο συνομιλητή του (συνάντηση με Τραμπ).


Ο άνθρωπος που κατέχει το σημαντικότερο αξίωμα στη χώρα αισθάνεται άνετα στην καφετέρια (ή στην καντίνα του κόμματός του, καλύτερα), να κάνει πλάκα με την παρέα του (ή τους «συντρόφους» του), και να παπαρολογεί περί παντός απλωμένος σε τέσσερεις καρέκλες. Δυσκολεύεται, όμως, να αναπτύξει ένα συγκροτημένο επιχείρημα με βάθος, να πάρει συνεπείς αποφάσεις, να σταθεί με κύρος (πόσο μάλλον να διαλεχθεί και να διαπραγματευθεί) απέναντι στους ομοτέχνους του, στο αυστηρώς χορογραφημένο περιβάλλον της παγκόσμιας πολιτικής σκηνής.
Φαντάζεστε πώς τον βλέπουν οι υπόλοιποι; Αν είσαι η Λαγκάρντ λ.χ. δεν θα νοιώσεις ότι έχεις απέναντί σου έναν γραφικό ανατολίτη που τα μισά που του λες δεν τα καταλαβαίνει, αλλά κουνά συγκαταβατικά το κεφάλι, μιλά πεζοδρομιακά αγγλικά που δεν κατανοείς, και, για να κρύψει την άγνοιά του, διαρκώς χαμογελά;

Η ηγεσία αποτυπώνεται τόσο στη γλώσσα όσο και στην εκφραστική του σώματος. Δεν είναι τυχαίο ότι μιλάμε μεταφορικά για ηγετικό ανάστημα. Τίποτα δεν θα μπορούσε να αποδώσει ακριβέστερα τη σοβαροφανή αμορφωσιά, την καφενόβια φρασεολογία και την παρεϊστικη νοοτροπία που δίνουν τον τόνο στα πανεπιστήμια, τα κόμματα, και τους δημόσιους οργανισμούς, σηματοδοτώντας, εν τέλει, την κατάντια της χώρας, από το να έχει έναν άνθρωπο σαν τον Τσίπρα να την εκπροσωπεί διεθνώς.
Μην θυμώνετε, όμως, συμπολίτες μου: όσοι τον ψηφίσατε (δύο φορές μάλιστα…) είδατε στην εικόνα του κάτι από τον δικό σας εαυτό… Ελπίζω, εσείς τουλάχιστον, να ντρέπεστε!
Χαρίδημος Κ. Τσούκας

* Ο Χαρίδημος Κ. Τσούκας (www.htsoukas.com) είναι καθηγητής στα Πανεπιστήμια Κύπρου και Warwick




2:25 μ.μ.

Πίσω από τις λέξεις κρύβεται ο Αλέξης!

Αναρτήθηκε από Εφημερίδα Κρουά - Κρουά |






Ο κ. Τσίπρας, παρά την ευχέρεια που καταφανώς θεωρεί ο ίδιος ότι έχει αποκτήσει πλέον στα αγγλικά, μπέρδεψε τον γάιδαρο με την καμήλα και την κατά κυριολεξία ουρά με την μεταφορική σημασία της λέξης. 

«Γουίθ ουάν σμπαρ, του τρίγονς», θα μπορούσε κανείς να σχολιάσει σε μια διάλεκτο αντίστοιχης λογικής με αυτήν που χρησιμοποίησε, προς τέρψιν του κοινού, ο πρωθυπουργός μιλώντας στο Ινστιτούτο Brookings.                                                                                                                                Το θάρρος που διακρίνει τον Αλέξη Τσίπρα, έναν ηγέτη που τολμά να παρακάμπτει ακόμη και την ίδια του την ημιμάθεια, είναι στ' αλήθεια αξιοθαύμαστο, καθώς χάρη σε αυτή του την ατρόμητη στάση ο κ. Τσίπρας παράγει τακτικά φραστικά διαμάντια, τέτοιας λάμψης και ποιότητας που κανένα Google translate δεν θα μπορούσε ποτέ να προσφέρει.

Το μόνο κακό στην συνήθεια του πρωθυπουργού να μην αξιοποιεί τις υπηρεσίες κάποιου διερμηνέα, ενδεχομένως επειδή θεωρεί ότι κανείς δεν μπορεί να μεταφέρει με αξιοπιστία και ακρίβεια τις σκέψεις του στους εκάστοτε αλλοεθνείς συνομιλητές του, είναι ότι μόνο να φανταζόμαστε μπορούμε το τι λέει ο κ. Τσίπρας στους μη δημοσιοποιούμενους διαλόγους του. Ευτυχώς, όμως, το κενό αυτό το αναπληρώνει η δημιουργικότητα δεκάδων χρηστών του twitter. Οι οποίοι εμπνέονται από την άνεση του πρωθυπουργού να μεταφέρει αυτούσιους τους ελληνικούς ιδιωματισμούς στα αγγλικά, αδιαφορώντας πλήρως εάν τα λόγια του βγάζουν νόημα ή όχι.

Ιδού μερικές από τις απόπειρες μεταφοράς ελληνικών παροιμιακών φράσεων στα αγγλικά με την «μέθοδο Τσίπρα», όπως εμφανίζονται στο #tsipras_proverbs:
- I tell my dog and he tells his... queue = Εγώ το λέω στον σκύλο μου κι ο σκύλος στην ουρά (του).
- Many words are poverty = Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.
- Give the platanus my regards = Χαιρέτα μου τον πλάτανο.
- Potassium five and in the hand = Κάλ(λ)ιο πέντε και στο χέρι.
- From here go the others = Από 'δω παν' κι οι άλλοι.
- Mariori had everything, the feretzes is missing = Όλα τα 'χε η Μαριορή, ο φερετζές της έλειπε.
- To go with the old vineyard = Ας πάει και το παλιάμπελο.
- He baked the fish in my lips = Μου έψησε το ψάρι στα χείλη.
-The clever boy from the nose catches = Το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται.
-Black snake that ate you = Μαύρο φίδι που σε έφαγε.
- What? "No" at referendum? Last year's bitter grapes. = Τι; «όχι» στο δημοψήφισμα; Περσινά ξινά σταφύλια.
- Μπιχάιντ χεζ δη αχλάδα δε queue = Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά.
- Beter donkeytie than donkeyseek! = Καλύτερα γαϊδουρόδενε, παρά γαϊδουρογύρευε.
- Silky pants need skilled butts = Τα μεταξωτά βρακιά θέλουν κι επιδέξιους πισινούς.
- Θρι μπερτνς αρ σιτινγκ... = Τρία πουλάκια κάθονται.
- Man that knows no letters is a wood unprocessed = Άνθρωπος αγράμματος, ξύλο απελέκητο.
- Live my May to eat clover = Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι.
- Two watermelons in an axle are not held = Δύο καρπούζια δεν χωρούν κάτω από την ίδια μασχάλη.
- Teacher you taught and law you do not act on = Δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις.
- From the city i come and at the top cinnamon = Από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλλα.
- Mountain with mountain does not fit = Βουνό με βουνό δεν σμίγει.
- Love years does not look = Η αγάπη χρόνια δεν κοιτά.
- He can't split for two camels weed = Δεν μπορεί να χωρίσει δύο καμηλών (γαϊδάρων) άχυρα
- Tsipras has read ''The Chapter'' of Marx, you will RESPECT! = Ο Τσίπρας έχει διαβάσει το «Κεφάλαιο» του Μαρξ. Θα σέβεστε!
- We -the Greeks of the Rootbreaking Left- say that: Two camels fight in a stranger's animal house = Εμείς -οι Ελληνες της Ριζοσπαστικής Αριστεράς- λέμε: Δύο καμήλες μάλωναν σε ξένον αχυρώνα.
- The gilf chicken has the tasty soup = Η γριά η κότα έχει το ζουμί.
- Alexi empty us the corner now... = Αλέξη, άδειαζέ μας τη γωνιά τώρα.
- Μy last knowledge, firstly i had you = Στερνή μου γνώση να σ' είχα πρώτα.
- The liar and the thief are huppy the first year = Ο ψεύτης και ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται.
- Better five in the hand, than ten and karter = Κάλλιο πέντε και στο χέρι παρά δέκα και καρτέρει.
- Your brain and a pound and the painter’s brush = Το μυαλό σου και μια λύρα και του μπογιατζή ο κόπανος.
- The fly will eat iron and the mosquito steel = Θα φάει η μύγα σίδερο και το κουνούπι ατσάλι.
- Forty five Johns one rooster knowledge = Σαράντα πέντε Γιάννηδες ενός κοκκόρου γνώση.
- In the end, they shave the groom = Στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό.
- Grab the egg and cut it's hair = Παρ' το αβγό και κούρευ' το.
- We found a priest, to bury five-six = Βρήκαμε παπά να θάψουμε πεντ'-έξι.
- Others instead of others, Friday's milk = Άλλ' αντ' άλλα της Παρασκευής το γάλα.
- Philip found Nathan! = Βρήκε ο Φίλιππος τον Ναθαναήλ.
- Three talk and two dance = Τρεις λαλούν και δυο χορεύουν.
- Collect, even if they are nipples = Μάζευε κι ας είν' και ρώγες.
- One of the thief two of the thief three and his bad day = Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρεις και την κακή του μέρα.
- Here i want you crab to walk on charcoal = Εδώ σε θέλω κάβουρα να περπατείς στα κάρβουνα.
- Rolled the pot ... and found it's lid! = Κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι.
- Hold the horses turkish people = Βαστάτε Τούρκοι τ' άλογα.
- I will burn you Gianni, i will spread you oil = Να σε κάψω Γιάννη, να σ' αλείψω μέλι.
- The fat priest ate fat lentil, why fat priest did you eat fat lentil? = Γιατί παπά παχύ έφαγες παχιά φακή;

12:13 π.μ.

Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΣΤΙΣ ΗΠΑ!!! ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!!!

Αναρτήθηκε από Εφημερίδα Κρουά - Κρουά |







Πήγε ο Τσίπρας στις ΗΠΑ. Ο Τράμπ τον υποδέχθηκε ευγενικά και με αξιοπρέπεια. Τράμπ και Τσίπρας αντάλλαξαν φιλοφρονήσεις και ευγενικά λόγια. Επίσης, αντάλλαξαν υποσχέσεις.
Και οι Συριζαίοι πανηγυρίζουν!!!!!!! Θεωρούν ότι η επίσκεψη Τσίπρα στις ΗΠΑ αποτελεί τεράστια επιτυχία!
Από τι συνάγουν ότι η εν λόγω επίσκεψη αποτελεί «επιτυχία» και μάλιστα «τεράστια»; Από τίποτε! Απλώς χαίρονται που τους δέχτηκαν στην «πηγή της εξουσίας». Χαίρονται επειδή τους κοίταξε και τους μίλησε ο πλανητάρχης. Χαίρονται που ανέπνευσαν τον αέρα το τόπου, όπου έχει την έδρα της η εξουσία. Επειδή, όπως τα «δουλικά», χαίρονται που ο «αφέντης» τους χαμογέλασε.
Και έχει μεγάλη σημασία για του Συριζαίους το ότι ο «αφέντης» τους χαμογέλασε!!! Το χαμόγελο του «αφέντη» επιβεβαιώνει τις προσδοκίες τους, ότι ο «αφέντης», απ’ ότι φαίνεται, δεν προτίθεται να τους πάρει την κουτάλα από το χέρι. Έχει αποδειχθεί ιστορικά και αποδεικνύεται καθημερινά, ότι ο «αφέντης» πάντα παίρνει τα λάφυρα, αλλά και ότι και τα «δουλικά» πάντα παίρνουν κι’ αυτά «το κατιτίς τους» (ίσως σε χρήμα, ίσως σε «εξουσία», ίσως σε τζάμπα ταξίδια κλπ κλπ)
Γι’ αυτό χαίρονται. Έτσι μετρούν την επιτυχία τους.
Οι νεοδημοκράτες καθόλου δεν χαίρονται. Και δεν χαίρονται διότι δεν φαίνεται ότι ο Τράμπ προτίθεται να πάρει την κουτάλα από το χέρι του Τσίπρα και να την βάλει στο χέρι του Μητσοτάκη.
Αυτά ενδιαφέρουν τους «ηγέτες» μας.
Αν πιστεύετε ακόμη ότι αυτό που τους ενδιαφέρει είναι το καλό το δικό σας Έλληνες, το καλό της Ελλάδος, κάνετε λάθος. Δεν ενδιαφέρονται για το καλό της Ελλάδος περισσότερο, απ’ ότι ενδιαφέρεται ο μέσος Έλληνας (αναφέρομαι στον κανόνα και όχι στην εξαίρεση).
Αναφέρομαι στον μέσο Έλληνα που είχε σαν Θεό τον Κων/νο Καραμανλή που έλεγε ότι η «Κύπρος κείται μακράν» (και άλλα πολλά τέτοια). Στον μέσο Έλληνα που, μετά τον Κ. Καραμανλή, είχε σαν Θεό τον Ανδρέα Παπανδρέου που έλεγε «Τσοβόλα δώσ’ τα όλα» (και άλλα πολλά τέτοια). Μετά τον Κώστα Σημίτη που δημιούργησε την φούσκα του χρηματιστηρίου κλπ. Τον Κώστα Καραμανλή με τους κουμπάρους κλπ. Τον Γιώργο Παπανδρέου του «λεφτά υπάρχουν» κλπ. Το δίδυμο Αντώνη Σαμαρά – Ευ. Βενιζέλου, που έσκιζε τα μνημόνια, πριν αναλάβει την εξουσία και τα εφήρμοζε, αφού ανέλαβε την εξουσία κλπ. Και τέλος, τον Αλέξη Τσίπρα που έκανε δημοψήφισμα κατά του μνημονίου, προτρέποντας τον λαό να ψηφίσει «ΟΧΙ» στο μνημόνιο. Ο λαός τον άκουσε και ψήφισε «ΟΧΙ». Όμως την επομένη του δημοψηφίσματος ο Τσίπρας είπε «ΝΑΙ» στο μνημόνιο, στάση για την οποία ο λαός τον επιβράβευσε επανεκλέγοντάς τον!!!! Ζήτω η δημοκρατία!!!
Αυτός είναι «κυρίαρχος λαός που έχει και μνήμη και κρίση»!!! Θυμάστε τον «Ανδρέα» που το έλεγε; Τον ίδιο «Ανδρέα» που έδιωχνε τις «βάσεις του θανάτου», υπογράφοντας την ανανέωση της παραμονής τους στην Ελλάδα για άλλα 20 χρόνια. Και αφού έκανε το κρέας ψάρι, ο «χαρισματικός» «Ανδρέας» βγήκε στον «κυρίαρχο λαό που έχει και μνήμη και κρίση» και αποκάλεσε την ανανέωση της συμφωνίας για τις βάσεις «χρονοδιάγραμμα απομάκρυνσης». Και ο «κυρίαρχος» λαός υποκρινόταν πως δεν είχε αντιληφθεί ότι το κρέας είχε βαφτιστεί ψάρι και παραληρούσε από ενθουσιασμό, που θα έφευγαν οι «βάσεις του θανάτου».
Αυτός λοιπόν ο μέσος Έλληνας (πάντα μιλάμε για τον κανόνα και όχι για την εξαίρεση) σήμερα ίσως να καταλαβαίνει, σε τι συνίσταται η επιτυχία του Τσίπρα στις ΗΠΑ, αλλά να κάνει ότι δεν το καταλαβαίνει και να σιωπά, περιμένοντας άλλος να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Ίσως και πράγματι να μην το καταλαβαίνει. Το καταλάβει ή δεν το καταλάβει, αυτός, ο μέσος Έλληνας, θα πληρώσει τον λογαριασμό. Και ο κάθε «ηγέτης» γράφει στα παλιότερα των υποδημάτων του το τι καταλαβαίνει ο μέσος Έλληνας. Αυτό που νοιάζει τον «ηγέτη» είναι, ο μέσος Έλληνας να πληρώνει χωρίς πολλά-πολλά.
Λυπάμαι πολύ, αλλά έτσι λειτουργεί η «δημοκρατία» όταν αποφασίζουν πλειοψηφίες αποτελούμενες (πάντα κατά κανόνα) από αδιάφορους, αδαείς και ανήθικους.
Οπότε, αν αληθεύει ότι έχουμε τους ηγέτες που μας αξίζουν, τότε έχουμε και τα αποτελέσματα της πολιτικής τους που μας αξίζουν. Δηλαδή έχουμε την κρίση που μας αξίζει. Και θα συνεχίζει να μας αξίζει μέχρι να ξυπνήσουμε.
18-10-2017
ΠρομΥθεύς Αδέσμευτος